Αναζήτηση
  • Rainy

Ο φόβος για τις μηχανές



Όπως πολλοί, έτσι κι εγώ τις μηχανές τις είχα από φόβο. Η φοβία ακόμα υπάρχει, καθώς οι κακές συγκυρίες δημιούργησαν κακές αναμνήσεις και άδικη απώλεια ενός νέου, αγαπητού προσώπου τον οποίο δεν είχα την ευκαιρία -δεν πρόλαβα- να γνωρίσω.


Πάνε χρόνια από μία κηδεία που δε θυμάμαι, πλάι σε ανθρώπους αρκετά γνώριμους, παρότι ουσιαστικά αγνώστους. Πάνε χρόνια από τότε που είδα τον πατέρα μου να κλαίει για κάτι που έχασε και δε μπορούσε πια να έχει. Για μία μάνα που θρηνούσε έναν γιο άδικα και για μία γυναίκα που θα έμενε μόνη στο μαιευτήριο, χωρίς άντρα να φιλήσει τη νεογέννητη κόρη του.


Πάνε χρόνια, μέρες, ώρες, λεπτά που κάποιοι ζουν στην ανάμνησή του. Κι εγώ μόλις 6 χρονών, ανίκανη να συνειδητοποιήσω τί έγινε, ικανή να νιώσω τον πόνο όλων όσων βρίσκονταν στο νεκροταφείο.


Μεγάλωσα με τον φόβο του πατέρα μου για οποιοδήποτε ασταθές δίτροχο. Με τον φόβο της έλλειψης του ελέγχου. Κάθε χρονο το καλοκαίρι ο φόβος γινόταν όλο και πιο έντονος στους δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, στις απότομες στροφές και στα ολισθηρά οδοστρώματα. Οδηγούσε κι εκείνος μηχανή κάποτε. Μέχρι που άρχισε να τη φοβάται. Και ο φόβος μη χάσει ξανά κάποιον αγαπημένο του τον έκανε να ξεκόψει από τη ριψοκίνδυνη αγάπη των δύο τροχών.


15 χρόνια μετά ακόμα φοβόταν, και φοβόμουν κι εγώ μην τύχει και τον ξαναδώ στεναχωρημένο. Κι όταν κάποιος που αγαπούσα ανέβαινε σε μηχανή, η καρδιά μου βροντούσε από ανησυχία. Όχι για τον οδηγό, όχι για τους άλλους, αλλά για να μη γίνει το "κακό", μη νιώσω την ίδια απώλεια που σημάδεψε τους δικούς μου πριν από χρόνια. Και τόσο μεγάλη ήταν η ανάγκη μου να βλέπω τον πατέρα μου χαρούμενο, που ούτε να βλέπω ήθελα τις μηχανές, ούτε να τις οδηγάω. 15 χρόνια μετά, ομολόγησα για πρώτη φορά αυτόν τον φόβο. Οι συγκυρίες ήταν διαφορετικές και δίπλα μου είχα έναν μυημένο μηχανόβιο. Έναν άνθρωπο που μου ενέμπνεε εμπιστοσύνη και που δεν αποδεχόταν την ιδέα του φόβου.

"Φόβος είναι το όριο που βάζουμε στους εαυτούς μας. Είναι απλώς μία ψευδαίσθηση που μας εμποδίζει από το να ζήσουμε."


Αυτά ήταν τα λόγια που άκουσα και αρχικά απέρριψα χωρίς σκέψη. Πέρασε λίγος καιρός έως που αυτές οι συγκυρίες με έκαναν να εμπιστευθώ τον άνθρωπο αυτόν. Να θέλω να ξεπεράσω τον εαυτό μου, να μη φοβάμαι, να σπάσω την υποσυνείδητη οριοθέτηση του τι πρέπει, τί μπορώ και τί θέλω. Στη σκέψη ότι αυτή ήταν η λατρεία του, φαντάστηκα πολλές φορές τον εαυτό μου να ξεπερνάει τα όρια του, όχι ως ένδειξη αποφασιστικότητας για έγκριση και αποδοχή από άλλους, αλλά ως απόδειξη σε εμένα ότι τίποτα δεν είναι τρομακτικό, αν κοιτάξεις τον φόβο κατάματα. Κι έπειτα, ήταν αυτή η ανεξήγητη αγάπη για τα παλιά αντικείμενα, τις αντίκες, είτε ήταν αυτοκίνητα, είτε μηχανές, είτε γυάλινοι βόλοι και κέρματα. Άρχιζα να κοιτάω τις μηχανές περισσότερο, κυρίως όταν μου κάλυπταν τα βίντατζ αισθητικά μου κριτήρια. Άρχισα να φαντάζομαι όμορφες εικόνες μαζί με το δίτροχο όχημα και δικά μου αγαπημένα πρόσωπα. Άρχισα να σκέφτομαι πως η "απόδραση" μπορεί τότε να έχει περισσότερη πλάκα. Και τότε άρχισα τελικά να πιστεύω ότι ίσως ο φόβος είναι μία απλή εκδήλωση του υπερεγώ μας και πως αυτή υπάρχει μέχρι να έρθει κάποιος αρκετά ικανός να μας βοηθήσει να τον ξεπεράσουμε. Λέγεται εμπιστοσύνη και είναι δύσκολη έννοια όταν πρέπει να πάρει πρακτική υπόσταση. Είναι παρόλα αυτά ο μόνος τρόπος να ξεπεράσεις τον φόβο. "Εμπιστοσύνη στους άλλους. Αλλά κυρίως στον εαυτό σου."


Μ.Μ.

171 προβολές

© 2018 rider

  • w-facebook
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now