Αναζήτηση
  • Rainy

Γιατί να μιλάς με μηχανόβιους

Δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να αμφισβητήσει πως είναι συναρπαστικό να ακούς τους φίλους σου να διηγούνται τις διάφορες περιπέτειες που βίωσαν. Αυτή η αφήγηση δεν στερείται ενθουσιασμού όταν οι εν λόγω ιστορίες ενέχουν και μια μοτοσυκλέτα. Αντιθέτως. Οι λόγοι βεβαίως ποικίλουν και διαφέρουν. Μια συνοπτική παρουσίασή τους, αν και μολυσμένη από υποκειμενικότητα, θα είχε ως εξής.


Πρώτον, σίγουρα έχουν μπόλικο υλικό να περιγράψουν. Όλο και κάτι συμβαίνει και στην πιο απλή και συνηθισμένη διαδρομή. Η αντίδραση κάποιου πεζού στην θέα της μηχανής. Κάποια συναναστροφή στο δρόμο με έναν άλλον οδηγό ή αναβάτη. Ένα καινούργιο μέρος που ανακαλύφθηκε τελείως τυχαία και έχει ''φοβερές στροφάρες''. Πάντα θα υπάρχει κάτι να πεις, ή κάτι όμορφο ν'ακούσεις. ''Όπως;'' Λοιπόν, προσωπικά δεν θα δυσκολευόμουν να επιλέξω ένα από τα πολλά παραδείγματα που μου έρχονται στη μνήμη.




Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ''πολύ καιρό πριν, σ'έναν μακρινό μακρινό γαλαξία'', συνέβη κάτι εξαιρετικό. Καθώς επέστρεφα από μια συνηθισμένη βόλτα, διέσχιζα έναν τραχύ, βραχώδες και ερημικό ορεινό τοπίο. Ήδη η θέα με τα λιγοστά δέντρα, τα βράχια από κατολισθήσεις που εντοπίζονταν σε πολλά σημεία του δρόμου, τον ήλιο που έδυε κάπου πίσω από τα βουνά, ήταν αρκετά στοιχεία για να εμπνεύσουν θαυμασμό γι'αυτή την φυσική ομορφιά. Καθώς περνούσα όμως δίπλα από ένα δέντρο που βρισκόταν όχι πάνω από 5 μέτρα μακριά από την άσφαλτο, πετάχτηκε ένας αετός και άρχισε να πετάει παράλληλα με την μηχανή, και σχεδόν στο ύψος του κεφαλιού μου. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Πετούσε χαμηλά, με την ίδια ταχύτητα που είχα κι εγώ, παράλληλα και σε απόσταση ασφαλείας. Παρατηρούσα το άνοιγμα των φτερών του, την ευκολία και την μεγαλοπρέπεια πίσω από κάθε του κίνηση, την περιέργεια στο βλέμμα του. Μετά από κάποια μέτρα και μια κοινή πορεία δέκα δευτερολέπτων περίπου, λίγες δυνατές κινήσεις των φτερών του τον έκαναν να πάρει απότομα ύψος και να απομακρυνθεί προς τα αριστερά. Η περιγραφή του συμβάντος δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο η σκιαγράφηση των συναισθημάτων που αυτό ενέπνευσε. Ίσως θα έλεγα πως ήταν τα δέκα δευτερόλεπτα της πιο επικής μουσικής που έχω ακούσει ποτέ, κι ας μην υπήρξε ούτε νότα. Ας γυρίσουμε όμως στους άλλους λόγους που αυτές οι ιστορίες είναι τόσο απολαυστικές.




Δεύτερον, είναι ο τρόπος που λέγονται. Εξηγώ. Όποιος έχει βρεθεί σε μια παρέα μηχανόβιων, αναμφισβήτητα θα πρόσεξε αυτόν τον παιδικό ενθουσιασμό στα μάτια των ομιλούντων κατά την διάρκεια της εξιστόρησης. Οποιαδήποτε ηλικία κι αν έχει ο ''ρήτορας'' με το που αρχίζει να μιλάει για μηχανές, γίνεται αυτομάτως μικρό ανθρωπάκι δέκα χρονών που μιλάει για το αγαπημένο του παιχνίδι. Και τώρα που είπα ''ρήτορας'' πρέπει να τονίσουμε πως τέτοιες συζητήσεις επιβάλουν την χρήση προηγμένων ρητορικών τεχνικών. Ας απολαύσουμε ένα παράδειγμα: ''Κι έτσι όπως είμαι, γκαζώνω, και κάνει ένα βββββββ καρφώνω δευτέρα, ββββββββ τρίτη, και δίνω, βλέπω πέρα ένα περιπολικό, φρενάρω, κατεβάζω και σκιντάρω φφφσσσσσσσσ το πίσω λάστιχο, το κρατάω, κυρία. Χαμπάρι δεν πήρε.'' Ναι, ναι είναι όλοι αυτοί οι απαραίτητη ήχοι χωρίς τους οποίους είναι αδιανόητο να συνεννοηθείς. ''Μπρααπ- μπράπ'', ''βββββ'' ''μμμμμμΜΜΜΜ!!!'' ''ζζζζζζζζζ'' που και που κάνα λυπητερό, επίπονο και δυσάρεστο ''χχχχχχχσσσσσσσσσσσσσσ.'' Εάν χαμογελάς αυτή τη στιγμή ξέρεις ακριβώς για τι μιλάω.



Και μετά είναι το γέλιο. Οι γκάφες. Η περιπέτεια. Όλες οι στιγμές που έμεινες χωρίς βενζίνη (έχει συμβεί σε όλους μας- μην ντρέπεσαι) και έσπρωξες (καλό κουράγιο). Ή σταμάτησε κάποιος άλλος αναβάτης να σε πηγαινοφέρει στο κοντινότερο βενζινάδικο (αδερφός). Είναι τότε που έπαθες λάστιχο. Κυριακή μεσημέρι, ενώ ήταν όλα κλειστά. Ή έστω σχεδόν όλα, επειδή πάντα υπάρχει κάποιος καλός Σαμαρείτης να χρωστάς ευγνωμοσύνη. Κι έτσι, σε τέτοιες στιγμές, ανακαλύπτεις ένα άλλο πρόσωπο ανάμεσα στα πολλά πρόσωπα των ανθρώπων. Ανακαλύπτεις το ενδιαφέρον, την καλοσύνη, την ευγένεια.




''Αηδίες. Μια νωχελική προσπάθεια ωραιοποίησης ενός αντικειμένου'' θα έλεγε ο αντίδικος. ''Εφηβικές φλυαρίες περί μηχανών. Μυθοποίηση μιας αδιάφορης πραγματικότητας'' θα συνέχιζε. Ίσως να μην σπεύδαμε να τον αντικρούσουμε.


Το ύφος του κειμένου τράπηκε σε παιδιάστικο και γραφικό; Έστω. Χαλάλι. Ο αναγνώστης ας συγχωρήσει αυτό το ατόπημα. Η ελαφρότητα, ας είναι μια πολυτέλεια που επιτρέπουμε στους εαυτούς μας, καθώς θυμόμαστε και τις τόσες συζητήσεις με αγαπημένους φίλους που δεν είναι πια μαζί μας. Και αν θα ήθελα ν'ακούσω μια στερνή ιστορία, θα ήταν απ'Αυτούς, που κάνανε το έσχατο ταξίδι.


''Μ'αυτούς ο χρόνος έχει γίνει χρόνια φίλος

Μ'αυτούς τ'αστέρια δεν μετράμε στο σκοτάδι

Όταν κοιτάμε θολός μοιάζει ο ήλιος

Κι όταν μεθάμε με φως μοιάζει το βράδυ''




Κριστιάν Νίρκα

0 προβολές

© 2018 rider

  • w-facebook
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now